[PTA]
STRONA GŁÓWNA   O PTA   KONTAKT    RSS   

Światowy Dzień Astmy 2010

Astma to choroba społeczna. Szacuje się, że dotyka około 300 milionów osób na całym świecie, z jej powodu umiera co roku 250.000 osób. W wielu krajach jest główną przyczyną absencji chorobowej, a niewłaściwie leczona generuje duże wydatki systemu opieki zdrowotnej. W Polsce, wg badan epidemiologicznych ECAP, astma dotyka aż 4 mln dorosłych i dzieci.

Istnieją wszelkie przesłanki, żeby wierzyć, że znaczący problem jakim jest astma oskrzelowa może być w dramatyczny sposób ograniczony, dzięki wysiłkowi pacjentów, lekarzy, organizacji ochrony zdrowia, rządów państw – nakierowanym na poprawę kontroli choroby.

Uzyskanie i utrzymanie kontroli choroby jest głównym celem leczenia astmy. Badania naukowe i bazujące na nich wytyczne stwierdzają, że kontrola astmy może być uzyskana u większości pacjentów. Odpowiada temu również praktyka kliniczna mówiąca, że jeśli celem leczenia jest uzyskanie kontroli choroby – można ją w znacznym stopniu osiągnąć. Inny cel leczenia to redukcja przyszłego ryzyka związanego z chorobą, takiego jak: wystąpienie zaostrzeń, utrata kontroli, pogorszenie funkcji płuc lub działania niepożądane leczenia. Tu również okazuje się, że chorzy z astmą dobrze kontrolowaną mają mniejszą szansę na wystąpienie zaostrzenia niż ci, których astma nie jest kontrolowana.

Równocześnie jednak, zgodnie z szacunkami, bazującymi na wynikach ankiet przeprowadzanych wśród pacjentów, u większości z nich (57%) astma nie jest odpowiednio kontrolowana. Brak kontroli oznacza dla tych chorych częstsze absencje w pracy, występowanie duszności, nieprzespane noce, wizyty w izbie przyjęć, hospitalizacje, wizyty lekarskie.

Dlaczego zatem, mimo iż celem leczenia choroby jest uzyskanie jej kontroli, co więcej kontrole tę można uzyskać u większości pacjentów, nadal większość z nich tej kontroli nie uzyskuje?

Czy wina leży po stronie niewłaściwego leczenia, czy po stronie pacjentów, którzy nie przestrzegają zaleceń lekarskich, a może niewłaściwie z lekarzami się komunikują i przez to lekarze nie maja pełnego obrazu choroby u danego chorego, czy może nie mamy leków, które zaaplikowane chorym mogą poprawić kontrolę astmy?

Dostępne dane sugerują, że w każdym z podniesionych powyżej aspektów można coś poprawić. Leczenie, jak wykazuje badanie przeprowadzone we Włoszech, nie zawsze jest adekwatne do stopnia ciężkości choroby, z reguły zbyt mało intensywne. Pacjenci przeceniają swój stopień kontroli choroby – uważają się za zdrowszych niż są w rzeczywistości, częściowo zapewne dlatego, że dopasowują swój tryb życia do choroby, nie starając się zmniejszyć jej wpływu na codzienne funkcjonowanie. Stwarza to ryzyko gorszego porozumienia między chorym, a lekarzem. Ponadto, mimo że pojawiły się leki poprawiające stopień stosowania się pacjentów do zaleceń lekarzy, badania wykazały, że ok. 50% chorych (dorosłych i dzieci) nie przyjmuje leków zgodnie z zaleceniami przez przynajmniej część czasu leczenia.

W zakresie dostępnych terapii – dysponujemy obecnie lekami, które są w stanie zapewnić kontrolę astmy u większości chorych. Są nimi np. leki łączone zawierające kortykosteroid wziewny (lek przeciwzapalny) i długo działający B2 mimetyk (lek rozkurczający oskrzela) w jednym inhalatorze.

Leki te powinny być szeroko dostępne dla chorych, a także powszechnie wykorzystywane, bowiem nie dość, że jest to zgodne z zaleceniami dotyczącymi leczenia astmy, ale równocześnie, ze względu na łatwość użycia zapewniają one wysoki stopień stosowania się pacjenta do zaleceń lekarskich.

Dostępne są również miarodajne i powtarzalne, a równocześnie szybkie i łatwe w użyciu kwestionariusze oceniające stopień kontroli astmy, które obiektywizują przepływ informacji między pacjentem i lekarzem i mogą być podstawą do podejmowania decyzji terapeutycznych. Takim prostym testem jest np. Test Kontroli Astmy (ACT), którego wyniki są zbieżne z kategoriami kontroli określanymi w wytycznych. Test ten może być samodzielnie wykonany przez każdego chorego (dostępny np. na stronie: www.astma.edu.pl), a jego wynik zaprezentowany lekarzowi prowadzącemu.

Na czym zatem powinny koncentrować się działania mające zapewnić poprawę kontroli astmy u chorych? Ze wszech miar uzasadnione kierunki to propagowanie zaleceń dotyczących postępowania w astmie oskrzelowej wśród pracowników Służby Zdrowia, edukacja pacjentów oraz utrzymanie przez właściwy system refundacyjny dostępności leków, które mogą zapewnić uzyskanie i utrzymanie kontroli choroby u większości pacjentów.

Zobacz także:

Wywiad z Prof. Piotrem Kuną

Wywiad z Prof. Bolesławem Samolińskim

Wywiad z Prof. Rafałem Pawliczakiem


Do góry strony
© POLSKIE TOWARZYSTWO ALERGOLOGICZNE
Mapa StronyPolityka Prywatności
Ilość wizyt: 876525