[PTA]
STRONA GŁÓWNA   O PTA   KONTAKT    RSS   

Historia leczenia astmy


Papirus Ebersa
Astma towarzyszy ludzkości od jej zarania. O zainteresowaniu tą chorobą świadczy już jeden z najstarszych „podręczników” medycznych – tzw. Papirus Ebersa z Egiptu, datowany na około 1550 r. p.n.e. Wskazane tam leczenie astmy polegało na wdychaniu odpowiednio przygotowanych ziół, co miało skutkować rozszerzeniem dróg oddechowych chorego. Chorobę przypominająca astmę można także odnaleźć na kartach „Iliady” Homera. Z języka greckiego właśnie wywodzi się nazwa αδθμα oznaczająca duszność. 2000 lat temu Seneka opisywał dramatycznie swoje cierpienia związane z astmą jako „wprawę w umieraniu”. Astmą zajmowali się również wybitni medycy starożytności – Celsus i Galen.

Intuicja podpowiadała pierwszym medykom, że za astmę odpowiada zwężanie górnych dróg oddechowych pod wpływem pewnych czynników zewnętrznych. Pierwszą książkę poświęconą astmie napisał Mojżesz Maimonides, nadworny lekarz znanego z okresu krucjat sułtana Saladyna. Należy zwrócić uwagę, że wskazówki Mojżesza były jak najbardziej zgodne ze współczesnymi wytycznymi – Mojżesz zalecał umiarkowanie w jedzeniu, piciu i aktywności seksualnej, a przede wszystkim unikanie kurzu oraz zanieczyszczeń związanych z miejskim powietrzem. Podobnym tropem szedł szesnastowieczny lekarz Girolamo Cordano niwelując objawy astmy biskupa Szkocji poprzez usunięcie z jego sypialni pościeli z pierzem.


Mojżesz Maimonides

W Polsce astmę nazywano dychawicą. Ze znanych postaci historycznych cierpiących na astmę można wymienić hetmana wielkiego litewskiego Janusza Radziwiłła, którego postać i tragiczną śmierć przedstawił Henryk Sienkiewicz w „Potopie”.

Nie zawsze leczenie astmy miało skuteczny i łagodny dla pacjenta przebieg. Najczęściej astma była przysłaniana przez inne choroby układu oddechowego – takiej jak gruźlica. Za najpopularniejsze środki lecznicze uchodziły tradycyjnie zioła – zwłaszcza bieluń dziędzierzawa – mający działanie narkotyczne. Remedium na astmę od końca XVIII wieku poszukiwano także wśród silnych narkotyków takich jak opium czy nawet kokaina i heroina. W Polsce ich popularność trwała nawet do połowy XX wieku, gdy ostatecznie stwierdzono, że przynoszą one więcej złego niż dobrego dla chorego.


Bieluń dziędzierzawa

W naszym kraju produkowano i sprzedawano na skalę masową papierosy antyastmatyczne „Astmosan” - ich skuteczność była niewielka, natomiast u chorego zwiększały nałóg. Z drastycznych metod leczenia astmy można wymienić także chirurgiczne odnerwianie płuc. Dla pacjentów wyczerpująca była także terapia sztucznego wywoływania gorączki 40 stopni Celsjusza.

Ten ostatni sposób doprowadził lekarzy zajmujących się astmą do terapii opartej na hormonach kortykosteroidowych, produkowanych przez nadnercza w trakcie gorączki. Odkrycia medyczne połowy XX wieku doprowadziły do wprowadzenia sterydów do leczenia astmy. Początek stosowania ich wziewnej postaci doprowadził do niemal całkowitego wyeliminowania negatywnych efektów astmy.


Do góry strony
© POLSKIE TOWARZYSTWO ALERGOLOGICZNE
Mapa StronyPolityka Prywatności
Ilość wizyt: 876525